یاهو

                    هی موتوری ......... یواش­تر

روزگاری نه چندان دور من هم موتورسوار قهاری بودم. روزگاری که حالا به نظر بسیار بسیار دوراست. ساعتهای طولانی با مینا پشت موتور می­نشستیم. میان راه خانه­هامان که یک شهر فاصله داشت: ما نارمک می­نشستیم و آنها باغ­فیض پونک. دو قطب شرقی و غربی شهر.

تجربه موتورسواری تجربه­ای است که تا کسی از سر نگذرانده باشد نمی­تواند تصویر صحیحی از آن ارائه دهد.میان انبوهی از ماشینها، میان انبوه غولهای آهنین، با دودی که انگار دارد خفه­ات می­کند،تو یک راه بیشتر نداری باید با سرعت هر چه بیشتر بتازی! در هیاهوی بی دلیل کرگدن­هایی که بی­محابا تاخت برداشته­اند،گویی بچه آهویی به دام افتاده باشد.

موتورسواران به دام افتادگان طبقه محرومی بودند و هستند که نه تنها هرم تند نفسهای دیو خون­ریز و بدسگال طبقه متوسط تهدیدشان می­کند بلکه نگاه­های تلخ و سرشار از سوءظن آنها را که با ناسزاها و منفی­بافیهایشان همراه است، به جان می­خرند. بله سخن از  هراسی اخلاقی است که علیه موتورسواران سامان یافته است.

به راستی چند درصد تخلفات رانندگی مربوط به موتورسواران است؟

آیا مرگ ومیر حوادث رانندگی موتورسواران از دیگران بیشتر است؟

و...

اما از این نکات هم نمی­توان درگذشت:

 فیزیک موتور به شکلی است که لحظه­ای درنگ در میان راه دشواری زیادی برای راننده ایجاد می­کند: موتور تعادلش را از دست می­دهد و باید موتور را با کمک پا متعادل نگه داشت.

در خیابانها رانندگان دیگر وسائط نقلیه اغلب هیچ توجهی به موتورها ندارند و به آنها به چشم وسیله نقلیه نگاه نمی­کنند.

تحریک روانی موتورسواران به راحتی منجر به رانندگی پر خطر آنها می­شود. با چند میلیمتر حرکت مچ، سرعت با شتاب بسیار، بالا می­رود.انداختن وزن، کمی به چپ یا کمی به راست، رانندگی را تبدیل به لایی کشیدن بین ماشینها می­کند.

 در رسانه­ها علیه موتورسواران تبلیغات فراوانی می­شود گویی تمام آنها متخلف هستند و این امر منجر به ساخته شدن تصویری منفی از موتورسوار در ذهن او می­شود( خود انگاره منفی).

سن موتورسواری سن جوانی است. بنابراین اتخاذ شیوه­های پرریسک از سوی آنها امری چندان بعید نیست. اما آیا همه موتورسواران متخلفند یا تنها عده­ای از آنها چنین­اند درست آنگونه که دیگر رانندگان هستند.

آیا این تصویر مخدوش از موتورسواران از عدم دسترسی آنها به رسانه­ها وعدم امکان دفاع آنها از خودشان ناشی نشده است.

با این توضیح کوتاه دعوت می­کنم مقاله امین بزرگیان را بخوانید اما مطمئن باشید موتورسواران گلادیاتورهای غیر متمدن قرن 21 نیستند! بلکه آنها همان بچه آهوان پا سست خسته­ای هستند که نمی­دانند از چه به این دام افتاده­اند.

بسم الله الرحمن الرحیم

    در یادداشت قبلی از عمران صلاحی یاد کردم، دو شعرش را با هم بخوانیم:

    درخت

گوشه­ی این باغ پر طراوت سرسبز

ما دو درختیم،

                 هردو خرم و شاداب

دست نوازشگری نمی­دهد الفت

     پیکر ما را میان چشمه­ی مهتاب

ما دو درخت و

           برای هم ز رهی دور

 دست تکان می­دهیم تشنه و بیتاب

    تهران –  خرداد 45

    سفره

در دست درخت

              تحفه­ی ابر کریم

 درجنگل

       خاکه­ی برگها

                  کهنه گلیم

 مهمان طبیعتیم ودر سفره­ی ما

 یک لقمه هوای پاک و یک جرعه نسیم!

    شمیران - 48

    به فاطیمای عزیزم قول داده بودم شعر وصیت بیژن نجدی را برایش روی وبلاگ بگذارم ، این هم شعر بسیار زیبای بیژن نجدی:

    وصیت

نیمی از سنگها   صخره­ها   کوهستان   را گذاشته­ام

                                                              با دره­هایش

                                                                  پیاله­های شیر

                                              به خاطر پسرم

نیم دگر کوهستان

                  وقف باران است

دریایی آبی وآرام را

               با فانوس دریایی

                                      می­بخشم به همسرم

شبهای دریا را

               بی­آبی   بی­آرام

                         با دلشوره­ی فانوس دریایی

                                           به دوستان دور دوران سربازی

 که حالا پیر شده­اند

رودخانه که می­گذرد

                      مال تو

                       دختر پوست کشیده­ی من بر استخوان بلور

                                                                          که آب

                                                       پیراهنت شود تمام تابستان

هر مزرعه و درخت       کشتزار وعلف را

                                               به کویر بدهید

                                                                      شش دانگ

به دانه­های شن زیر آفتاب

                    از صدای سه­تار من

سبز سبز پاره­های موسیقی

                         که ریخته­اند در شیشه­ی گلاب و گذاشته­اند روی رف

                         یک سهم به مثنوی مولانا

                    دو سهم به نی بدهید

و می­­بخشم به پرندگان

                      رنگها    کاشیها    گنبدها

به یوزپلنگانی که با من دویده­اند

                           غار و قندیلهای آهک و تنهایی

                                                            و بوی باغچه را

                                    به فصلهایی که می­آیند بعد از من

ده و نیم شب 24 اردیبهشت 86

شیان

بسم الله الرحمن الرحیم

§   بعد از مدتها، نمی­دانم از کی، بالاخره امکان نوشتن در اینجا فراهم شد. نوشتن با کامپیوترعاریه­ای، مونیتور عاریه­ای و ...  . تجهیزات مدرنی که از دل یکسری روابط سنتی آمده­اند وحالا در خانه­ی من جاگیر شده­اند. همسایه­ها یاری کنید تا من عروس­داری کنم. حالا حکایت ماست!

§   گفتم حالا حکایت ماست، یاد عمران صلاحی افتادم. خدایش بیامرزد! در آدینه بود یا دنیای سخن؟  صفحه­ای در می­آورد با همین عنوان. یک صفحه­ی طنز، با کلاغهایی که بالای صفحه روی سیمهای برق یا  بندهای رخت نشسته بودند و از ترکیبشان می­شد فهمید که آنها هم از این آدم ابوالبشر در حیرتند.

§   الان که می­نویسم دارم یک روز زیبای بهاری را از دست می­دهم : باد شدیدی بود، رعد، برق، بعد باران بارید، باران بارید بارشی کوتاه، با دانه­­های درشت. با بنیامین رفتیم پشت پنجره. تمام درختان دره می­لرزیدند زیر باران. دانه ­های درشت باران روی زمین گر گرفته جنگل محو می­شوند. عطر جنگل، عطر درختهای پیر وجوان مسحورم می­کند. بنیا را نمی­دانم اما من ناماندگاری این لحظه­ها را خوب می­دانم.  حالا فقط صدای دور رعد و برق می­آید. برنا اما این همه را از دست می­دهد!  پسرم امتحان دارد و با مینا نشسته­­اند به درس­خواندن.

§        آخرین بارقه­های نور هم دارند می­روند. آخرین لحظه­ها از آخرین روز سی و پنج سالگی­ام!

شش و نیم عصر 24 اردیبهشت 86

شیان

این جلسه یک سورپریز واقعی  بود  اما  باشد برای بعد !

 دستگاهم  داغون خودم داغون تر !

برداشت اول

يك كلاس خلوت، يك كلاس تاريك و يك استاد جديد!

استاد نعمت­الله فاضلي،‌ ميانسال، خوش­پوش، با سليقه كرم قهوه­اي، موها مرتب بالازده و طره سفيدي

از موها بر شقيقه راست چون تاجي كه آرام آرام بر سر مي­نشيند و نشاني است از يك پايان ... و نشاني

از يك آغاز.

استاد با گامهايي تند آمد وپشت ميز نشست. بي­وقفه­اي پوشه­ اسامي را باز كرد و شروع به خواندن كرد:

حضور و غياب. اسامي را خواند بي­آنكه نيم نگاهي به دانشجويان اندازد، همان نخوتي كه نمي­دانم از چه

ميان استادهاي اين دانشكده رواج دارد.

بعد استاد شروع كرد:

هركس بگويد تا چه حد با من آشناست. هفده، هجده نفر كه بوديم از قرار همه استاد را مي­شناختند يا

مقالات استاد را خوانده بودند، كتابها را ديده بودند و حتي پيگير سخنرانيهاي ايشان بودند. برخي كل

وبلاگ استاد را خوانده بودند. چه همكلاسيهاي جوان و پرنشاط و علاقه­مندي!

نوبت به من كه رسيد من حتي اسم استاد را هم به زور شنيده بودم! مايه تعجب جناب فاضلي! پرسيدند

در اين سه سال كجا بوده­اي؟ چه مي­كرده­اي؟ راستي من كجا بوده­ام، چه مي­كرده­ام؟!

بعد. كارهايي كه دانشجويان بايد ارائه دهند يا همان خط ونشان كشيدن استادها:

-         حضور و غياب جدي است!

-         بايد وبلاگ درست كنيد.

-         نقد كتاب بنويسيد.

-         در مباحث كلاس شركت داشته باشيد.

-         و يك گزارش پژوهشي تهيه كنيد.

ما دانشجويان هم كه در جلسات اول فرهيختگي از سر و رويمان مي ريزد و عشق به دانش در درونمان

قل­قل مي­كند سكوت كرديم يعني چشم!          

برداشت دوم: خلاصه درس

هدف اصلي درس: دستيابي به يك ديدگاه انسان شناسانه

وظيفه دانشجو: كسب مجموعه­اي از شايستگي­هاي كانوني (توانمنديهاي پايه­اي)

كاركرد (كارويژه-function) دانشگاه:

سطح اول، دانش رسمي: تغيير در بينش 

                                 انتقال دانش 

                                 آموزش مهارت

سطح دوم، دانش ضمني: فراهم كردن شبكه دوستان

                                 تغيير بينش نسبت به خود  و جهان                                                              

                                   ايجاد امكان ارتباط با قوميت هاي مختلف

                                                                 جنس مخالف

                                                                 سنين متفاوت

                                                                  نخبگان علمي كشور 

شايستگي­هاي كانوني:

1)سواد رايانه­اي: آشنايي با رايانه در حد معمول و الفبايي آن

2)سواد رايانه­اي حرفه­اي: آشنايي با نرم افزارها، پايگاه­هاي اطلاع رساني و ... مربوط به رشته

تحصيلي و زمينه­هاي ورتبط با آن.

3) زبان حرفه­اي: آموختن مفاهيم رشته تحصيلي و توانمند شدن براي توصيف و تبيين پديده­ها و

كاربست آنها براي انتقال دانش.

4) مسئله­سازي: تفكر انتقادي و مسئله ديدن مقولات اجتماعي سپس انديشيدن براي حل آن معضل

و... .

5) طبقه­بندي

6) مفهوم­سازي.